Wysoko na wierzchołku góry Paranal w Chile,
nad należącym do ESO Bardzo Dużym Teleskopem (VLT) powoli zapada zmierzch.
W ciemnościach, cztery jasne lasery wystrzeliwują prosto w niebo,
jak coś rodem z filmu science-fiction.
Te lasery pomagają uzyskać astronomom lepszy widok gwiazd i galaktyk
znajdujących się bardzo, bardzo daleko.
Ziemska atmosfera jest największą barierą
pomiędzy teleskopami naziemnymi i wyraźnym widokiem nocnego nieba,
ponieważ turbulencje powodują, że gwiazdy migoczą.
ESO wybudowało teleskopy właśnie tutaj na pustyni Atakama,
aby korzystać z dobrodziejstw jednych z najbardziej bezchmurnych i najciemniejszych niebios na świecie.
To jednak nadal za mało.
Oto przebłysk technologicznego geniuszu: optyka adaptacyjna.
Optyka adaptacyjna korzysta z jasnych gwiazd,
aby ocenić warunki atmosferyczne.
Dzięki temu teleskopy mogą wykonać ostrzejsze zdjęcia.
Jednak czasami, w pobliżu nie ma żadnych jasnych gwiazd.
Zatem astronomowie je tworzą!
Potężny laser sprawia, że atomy sodu występujące w górnych warstwach atmosfery, zaczynają świecić.
Natychmiastowa sztuczna gwiazda!
W kwietniu 2016 roku na niebie nad Paranal pojawiły się cztery nowe gwiazdy:
na VLT zamontowano przyrząd zwany 4 Laser Guide Star Facility.
Jego cztery lasery są najpotężniejszymi jakie zostały kiedykolwiek użyte do utworzenia sztucznych gwiazd.
Tworzenie wielu sztucznych gwiazd
pozwala na lepsze zrozumienie warunków atmosferycznych,
co prowadzi do uzyskania lepszego zdjęcia.
Ten sprytny system toruje drogę dla systemu optyki adaptacyjnej
Ekstremalnie Wielkiego Teleskopu (ELT).
Transkrypcja ESO; Tłumaczenie — Mirosław Wójcik